در زندگی روزهایی هست که نداشتن پروفایل در فیس بوک یا فقدان گودر عجیب میچسبد. نه اینکه تمام ثانیهها و روزهایش به کام دل رود و گذرد ولی لابلای این روزها یقین بدانید آن دقایقی که چشمات از دیدن ایمیل چندین نفر از صد و نود هفت دوست مجازیات که نگران نبودنات شدهاند، برق میزند به تمام لحظههایی که به پای فیس بوک و چت و وبلاگ هدر دادهای میارزد. امتحان کنید!
یه روز که مثل بیشتر این روزها بیحوصله پشت میز کارم نشسته بودم، یادم اومد که چند صفحه پرینت شده از یک مجموعه داستان همراهم هست که می تونه حال و هوای من را عوض کنه و چند دقیقه بعد فهمیدم بیراه هم فکر نکرده ام.
"هیچان" برای من یه مجموعه مینیمال ساده نبود و نیست، هیچان یک راوی تمام عیار از زندگی پنهان شدهی ماست، فضای کل حاکم به مجموعه، اصطلاحات و واژه های ساده و در عین حال فضای قابل لمسی که فهم داستان را آسانتر میکند کلید طلایی "هیچان" برای جذب مخاطب است. شاید به اعتقاد بعضی از خوانندهها که به ادبیات شیک و شسته-رفته در نوشتن عادت کردهاند، "هیچان" یک مجموعه عبور کرده از خط قرمزها به نظر بیاید که قصد دارد این عبور از خط قرمزش را به رخ بکشد، ولی گاهی هم بد نیست به داستانهای مخفی زندگیمان عریان نگاه کنیم و مگر داستان و شعر فقط برای روایت از زیباییها و لبخندهاست؟
از این مجموعه مینیمال 26داستانی بهغیر از سه داستان که نتونستم ارتباط محکمی با اونها برقرار کنم باقی مجموعه را دوست داشتم و توصیه میکنم اگر قصد خواندن "هیچان" را دارید داستانهای " شرطبندی"، "لیست انتظار" ، "خال سیاه پشت گردن"، "باغ انگور"، "عاشقهای قدیمی"، "این ته سیگار مال شماست"، " مثل قلب یک جنده"، " عشقهای ممنوع"، " قورباغه ته چاه" ، "پارک ملی"، "توی خرابههای خانهای که داریم میسازیم" و "مثل روز اول" را چندبار بخوانید!
بوسه ای متولد می شود
از هم آغوشی حجم خالی تو
و خالی ذهن من
بوسه ایی به رنگ هیچ
بوسه ایی برای باد