تلاش آبراهام مزلو (۱۹۷۰ ـ ۱۹۰۸) در دوران زندگی اش بر اين بود که زندگيش را وقف ابداع گونه ايی روانشناسی برای برقراری صلح و آشتی کند. نوعی روانشناسی که با بهترين و عاليترين آرمانها و استعدادهايی که در توان انسانهاست سر و کار داشته باشد. به اعتقاد مزلو انگيزه و شرط اولیه دست یافتن به تحقق خود در آدمی نياز های مشترک و فطری است که در سلسله مراتبی از نيروندترين تا ضعيفترين نياز قرار می گيرد:

ـ نيازهای جسمانی يا فيزيولوژيک

ـ نيازهای ايمنی

ـ نياز محبت و احساس تعلق

ـ نياز به احترام

سلسله مراتبی از این نیازهاست که انسان برای تحقق خود به ارضای حداقل هر یک از نیازهای سطوح پایین تر نیازمند است...

در برشمردن و چگونگی ارضای این نیازها نکته ایی که برای من جالب و تامل برانگیز جلوه نمود اعتقاد مزلو در مورد ارضای نیاز تعلق و محبت بود٬ به اعتقاد مزلو ارضای نیازهای تعلق و محبت در دنیای نوین به علت تحرک ما به طور فزاینده ایی دشوار شده است. چندان خانه و همسایگی و شهر و حتی همسرمان را عوض می کنیم که نمی توانیم ریشه بگیریم. آن‌قدر در یک جا نمی‌مانیم٬ تا حس تعلقی در ما ریشه بدواند. امروزه بسیاری از مردم با اینکه در میان افراد بی‌شماری زندگی می کنند احساس تنهایی و جدایی می کند. در واقع حتی ممکن است کسانی را که دیوار به دیوارمان زندگی می کنند را نشناسیم و برای شناختنشان هم تلاشی نکنیم چرا که چندی نمی گذرد که ما یا آنها آنجا را ترک می گوییم....

روانشناسی کمال ( الگوهای شخصیت سالم ) ـ دکتر دوآن شولتس ـ ترجمه گیتی خوشدل ـ نشر پیکان