"رويا سرزمين مناسبي است براي زندگي کردن، وقتي که هيچ توجيهي براي واقعيت نداري " 
این جمله از تک جمله‌های ثبت و حک شده‌ی ذهنی من است که متاسفانه مرجع و گوینده‌اش به خاطرم نیست (البته فکر هم نمی‌کنم این قضیه اهمیت چندانی داشته باشد!)  نکته‌ایی که هر از گاهی باعث فکرمشغولی‌ام می‌شود، رسیدن به تعریف درستی از رویا و واقعیت است٬ با اینکه عمیقا معتقدم که واقعیتِ موجود و عالم  واقعی ساخته‌ی ذهن و عمل خود انسانهاست و به پذیرش وجود ِعالم واقعی خارج از اراده انسان اعتقادی ندارم با این حال اغلب اوقات پناه بردن به عالم خیال و زندگی در این عالم را واقعی تر از این عالم به اصطلاح واقعی می‌دانم! شاید چون عالم خیال و رویا مجموعه‌ایی از بهترین حالات محسوسات است...

پ.ن:تنها برای ادای دین به پاییز...