اهل شنیدن صدای رسانه‌ی ملی نیستم، طبق خبری که از پیش در اینجا خواندم امشب شنونده برنامه " هفت ترانه"  رادیو جوان شدم، تنها به خاطر شنیدن صدای « محسن نامجو »، اینبار کمی بی‌فاصله و شاید تجربه شنیدن یک آواز از خواننده‌ایی که دوستش دارم به صورت زنده و ضبط نشده. سوای بحث‌های مطرح شده در این برنامه، آخر برنامه حس چندان خوشایندی نداشتم، وقتی ترانه" ای ساروان" را این گونه تغییر یافته شنیدم:
ای ساروان، ای کاروان دلدار من کجا می‌بری....

پ.ن: اصل ترانه: ای ساروان ای کاروان، لیلای من کجا می بری...

برگها جوانه زده بودند، وقتی که عاشق شدی؛
حواست اصلا به خودت نبود.

برگها سبزتر بودند، اولین بوسه‌ات که به لب نشست؛
حواست اصلا به چشم‌ها نبود.

بارش برگ بود و خواهش تن، دلت که بی‌قرار رفتن شد؛
حواست اصلا به من نبود.

حالا سردی دی است و حجم خالی برگ،
اصلا حواست هست؟

پ.ن: این چند خط را  پارسال همین روزها اینجا نوشته بودمش، دلم هوایش را کرده، خانه‌ی بر باد رفته...

دو سه باری سعی کرده‌ام، اما متاسفانه نشد!...کسی هست که بیاید و نقشی دگر به قالب این وبلاگ بزند؟...منتظرم.