امروز و پیشترها را که پیش هم می‌گذارم و مقایسه می‌کنم اختلاف رفتاری نسبتا عمیقی در رفتارم می‌بینم. روزهایی در زندگی‌ام بوده‌اند که نگرانی در مورد غیبت دوستانم یا مشکلات زندگی روزمره‌شان آنچنان بی‌تابم می‌کرد که گاه گذار روزهای زندگی خودم فراموشم می‌شد، هر چند همیشه این نگرانی از سوی اطرافیانم به مهربانی تعبیر می‌شد ولی امروز، خودم این نگرانی را مهربانی نمی‌دانم و سعی می‌کنم کمتر پی‌گیر نگرانی‌هایی از این دست باشم.
تعبیر این تغییر حالت و رفتار نسبت به دیگران هنوز برای خودم هم روشن و واضح نیست ولی می‌دانم در پس این رفتار ، بی‌تفاوتی نسبت به سرنوشت دیگران ننهفته است و چه بسا تمرینی باشد برای مثبت اندیشی به جریان زندگی!
هر چند وجود استثنا برای نگران شدن را انکار هم نمی‌کنم!

خلاصه می‌شوی،
در رنگ چشمانت
یا طرح اندامت.

فراموش می‌شوی،
در حجم روزهایش
یا سردی دستانش.

اما
زنده می‌مانی ،
بی لمس دستانش
یا
عشقبازی با نگاهش.

از تو می‌نویسم،
تمام سال
تنها یک فصل می‌شود؛
بهاری که
شکوفه لبانت
به بوسه، باز شد.

 در سر تا سر دنیا کم نیستند زنانی که جوانی‌شان با دردی مشابه ایرنا آغاز شده و این درد ادامه یافته، به اوج رسیده و شاید هیچ‌گاه هم پایان نرسیده.
"غریبه" تنها روایتی بی‌پرده از زن مهاجری ‌که قربانی خشونت جنسی ‌می‌شود، نیست. غربیه داستان تلخ هزاران زن و کودک عصر ماست که ناخواسته وارد بازی کثیف و بی‌رحمی به نام تجارت کودک و تجارت س‌ک‌س می‌شوند.
بازی کثیفی که زیر آسمان وطنمان یادگرفته‌ایم تنها با گفتن جمله"محال است" به روی آن چشم ببندیم!

La, Sconosciuta (2006)

Giuseppe Tornatore