خرده جنایت‌های دوستانه-عاشقانه

باید از بعضی چیزهای کوچک دوست داشتنی برای رسیدن به قشنگترین و دوست داشتنی‌ترین‌ها گذر کرد. یک سری رفتارها برای من شاید عادی باشد و بدون هیچ پیش زمینه‌ای کارهایی انجام بدهم که در نقطه‌ی مقابل برای دیگری قابل درک نباشد. این روزها هم این وبلاگ جزئی از این سوء تفاهم بزرگ است. می‌دانید بحث سوءتفاهم نیست بحث این است چیزی که من عادی و ساده می‌بینم برای دیگری زشت و سیاه است. یکسان سازی این تفاهم بزرگ تنها زمانی ممکن است که بتوانیم در کنار هم و از یک نگاه بنگریم...

وبلاگ  "سورئالیست" را گاه گاه می‌خوانم و با نویسنده‌ی این وبلاگ آشنایی ندارم.
چند هفته‌ی پیش که نوشته‌ی بالا (آخرین پست این وبلاگ) را خواندم در نوشته‌ی صاحب وبلاگ "سورئالیست" منطق و حس احترام ویژه‌ایی نسبت به یک مشکل مرسوم در روابط انسانی به نظرم آمد که کما‌بیش بیشتر انسان‌ها در روابط شخصی‌شان تجربه کرده‌اند، سیاه دیدن یک ماجرا (هرچند در ظاهر کوچک و گاهی مضحک، که در اکثر موارد برچسب گیر دادن الکی می‌گیرد!) از طرف یکی و  در عین حال بی‌تقصیر بودن طرفی که مورد سوءظن واقع شده.
شاید برای برخی چنین موقعیت‌هایی از همان نقاط مرزی برای شناختن چهره‌ی واقعی افراد باشد، ولی به نظرم بدترین واکنش در چنین مواقعی این است که طرف مورد سوءظن واقع شده حالت تداقعی به خود بگیرد و از موضع بالا به طرف دیگر رابطه نگاه کند.
بی‌تفاوت ماندن نسبت به واکنش آن طرفی که در سیاهی نشسته و به ماجرا نگاه می کند و یا حالت تدافعی گرفتن هر دو نتیجه‌ایی جز مشاجره نخواهد داشت و به همین‌خاطر من هم مانند سورئالیست"خرده جنایت‌های دوستانه-عاشقانه" را بهترین عبارت برای چنین وضعیتی می‌دانم.
سکوت اختیار کردن و همراهی نکردن برای رفع هراشتباهی خرده جنایت و خیاتی‌ست که احترام حاکم بر هر رابطه‌ی دوستانه و یا عاشقانه‌ایی را هدف می‌گیرد.

پ.ن: این نوشته یک نظریه‌ی شخصی‌ست که هیچ مخاطب خاص و غیرخاصی ندارد.